📚 Nie czuję wspólnoty z większością czytelników. I już wiem dlaczego.

Na grupie „Wieczór Literacki” ktoś napisał:

👉 „W tym miesiącu przeczytałam Gortycha, Grocholę, Wojdyłło i Mroza.”

I pomyślałem:

👉 nie czuję z tą osobą żadnej wspólnoty.

Mimo że też czytam dużo.
W tamtym miesiącu — 11 książek.

Ale różnica nie jest w liczbie.

👉 Ona czyta dla przyjemności.
👉 Ja czytam, żeby coś zrozumieć.

🧠 Książka, która zmusza do wstydu

Po Algorytmie Zbrodni Cypriana Sypniewskiego zostało ze mną jedno:

Wstyd.

Że nie miałem odwagi stanąć w obronie osoby, z której śmiała się cała klasa.

Dopiero później, po latach, coś we mnie pękło.

I zrozumiałem:

👉 to nie był problem szkoły
👉 to nie był problem pokolenia

👉 to był problem sumienia

Sprawczyni w tej książce nie jest potworem.

Jest zranionym człowiekiem.

I to jest dużo trudniejsze do przyjęcia.

⚖️ Wesele nie jest bajką

Wesele jak z Bajki Lidii Morawskiej rozwaliło mi jeden mit.

Myślałem, że na weselu:

• wszyscy są życzliwi

• wszyscy są po Twojej stronie

A prawda?

👉 „Ale sobie wybrała…”

To jest rzeczywisty komentarz.

Nie bajka.
Nie romantyzm.

👉 Ludzie.

🔬 Kiedy człowiek staje się „przypadkiem”

Akademickie Projekty pokazały coś jeszcze bardziej niepokojącego.

Moment, w którym człowiek przestaje być człowiekiem.

A zaczyna być:

• eksperymentem

• przypadkiem

• materiałem

👉 i nikt się nie zatrzymuje

📉 I teraz niewygodna część

Te książki będę pamiętał za kilka lat.

Wrócę do nich.

Bo coś we mnie zmieniły.

A książki Remigiusz Mróz?

Dotarłem do 50 strony.

Zamknąłem.

Oddałem do biblioteki.

I do dziś nie wróciłem.

---

🧭 O to chodzi w czytaniu

Nie o ilość.

Nie o listy bestsellerów.

Nie o nazwiska.

Tylko o jedno pytanie:

👉 czy ta książka coś w Tobie zostawiła?

🔥 Jeśli nie — to tylko zabiłeś czas.

A jeśli tak — to zaczynasz rozumieć ludzi.