Dlaczego mam Cię jeszcze słuchać ?

 

JEŚLI OSZUKUJESZ MNIE PRZY MUZYCE, DLACZEGO MAM UFAĆ CI PRZY WIADOMOŚCIACH?

To jest dla mnie najważniejsze pytanie w całej tej sprawie.

Jeżeli radio mówi:

„To Wy wybieracie muzykę”

a w praktyce okazuje się, że o playliście decydują również format stacji, badania, polityka programowa, rotacja i decyzje redakcji, to pojawia się problem większy niż sama muzyka.

Pojawia się problem zaufania.

Bo radio nie jest tylko jukeboxem.

To także serwisy informacyjne.

Komentarze.

Rozmowy z politykami.

Relacje z protestów.

Informacje o wojnie.

Gospodarka.

Zdrowie.

Wybory.

Sprawy społeczne.

Tematy, w których przeciętny słuchacz często nie ma możliwości samodzielnie sprawdzić wszystkiego od początku do końca.

I właśnie wtedy zaufanie do medium staje się kluczowe.

Jeżeli w banalnej sprawie, takiej jak lista przebojów, komunikat marketingowy tworzy wrażenie większej sprawczości słuchacza, niż ma on w rzeczywistości, to naturalnie pojawia się pytanie:

co dzieje się wtedy, gdy stawką nie jest piosenka, lecz moja opinia o świecie?

Czy dostaję pełny obraz?

Czy wybrane fragmenty?

Czy słyszę fakty oddzielone od komentarza?

Czy może najpierw ktoś zdecydował, które fakty są „ważne”, które „nieważne”, komu dać mikrofon, a kogo pominąć?

To nie znaczy automatycznie, że każda wiadomość jest kłamstwem.

Ale oznacza coś bardzo ważnego:

medium, które chce mojego zaufania w sprawach poważnych, powinno być przejrzyste również w sprawach drobnych.

Zaufanie nie działa wybiórczo.

Nie można powiedzieć:

„Tutaj trochę marketingu, tutaj trochę iluzji wpływu, ale kiedy zaczyna się serwis informacyjny, prosimy już wierzyć nam bez zastrzeżeń”.

Nie.

Wiarygodność buduje się codziennie.

Także przy rzeczach pozornie nieistotnych.

Jeżeli radio mówi, że wybierają słuchacze — powinno pokazać, jak wybierają.

Jeżeli mówi, że przedstawia fakty — powinno jasno oddzielać fakt od opinii.

Jeżeli zaprasza ekspertów — powinno mówić, kim są i jakie mogą mieć interesy.

Jeżeli prezentuje sondaż — powinno podać metodologię.

Jeżeli cytuje badanie — powinno wskazać źródło.

Jeżeli przedstawia konflikt — powinno pokazać więcej niż jedną stronę, kiedy istnieją istotne, oparte na faktach różnice stanowisk.

Bo największym kapitałem radia nie jest częstotliwość.

Nie jest logo.

Nie są prowadzący.

Nie są nawet miliony słuchaczy.

Największym kapitałem jest jedno słowo:

WIARYGODNOŚĆ.

A tę można stracić dużo szybciej, niż się ją buduje.

Dlatego jeśli medium tworzy iluzję wyboru przy muzyce, nie twierdzę od razu, że manipuluje również wiadomościami.

Ale mam pełne prawo powiedzieć:

„Skoro tutaj nie powiedzieliście mi całej prawdy o mechanizmie, to od dziś wszystko inne będę sprawdzał dwa razy.”

I być może właśnie to jest największa cena radiowej fikcji.

Nie to, że słuchacz przestaje głosować.

Nie to, że wyłącza jedną piosenkę.

Tylko to, że zaczyna pytać:

„Dlaczego mam Wam jeszcze wierzyć?”