Handlarze strachem. Kto naprawdę zyskuje na polskiej „wojnie plemiennej”?

 

Handlarze strachem. Kto naprawdę zyskuje na polskiej „wojnie plemiennej”?

Polsce grozi wojna domowa – ten dramatyczny okrzyk, powielany w apelach płynących z ust ludzi Kościoła i bliskiego otoczenia władzy, znów rozbrzmiewa w przestrzeni publicznej. Gdy prezydencki kapelan ks. Jarosław Wąsowicz staje na pierwszej linii frontu ideologicznego sporu pod Trybunałem Konstytucyjnym, a czołowi politycy prześcigają się w rzucaniu oskarżeń o zamachy stanu i pełzające konflikty, obywatel staje przed fundamentalnym pytaniem: czy ta groźba jest realna, czy to jedynie cyniczny teatr napisany na potrzeby politycznych zysków?

Czas zrzucić maski. W tym wieloletnim, wyniszczającym spektaklu, który rozrywa tkankę społeczną od środka, główne role są niezmienne. Prezydent Karol Nawrocki, premier Donald Tusk, Jarosław Kaczyński czy Przemysław Czarnek – postacie z pozoru stojące po przeciwnych stronach barykady – w rzeczywistości karmią się tym samym paliwem. To symbioza doskonała. Żadna z tych stron nie istnieje bez swojego śmiertelnego wroga.

Architekci podziału w rolach „obrońców Narodu”

Mechanizm jest prymitywny, ale przerażająco skuteczny. Najpierw podpala się emocje, licytuje na inwektywy i stawia prawo na ostrzu noża. Następnie ci sami architekci chaosu wychodzą przed kamery, przywdziewając szaty jedynych, sprawiedliwych „obrońców Narodu”.

• Z perspektywy rządu każde twarde, graniczne działanie jest przedstawiane jako konieczna obrona demokracji przed autorytaryzmem.
• Z perspektywy opozycji te same ruchy to zamach na suwerenność i polską tożsamość.

W tym układzie nie chodzi o kompromis. Chodzi o to, by zmusić Polaków do opowiedzenia się po jednej ze stron. Masz być „z nami” albo jesteś „zdrajcą”. Ta plemienna wojna eliminuje jakąkolwiek merytoryczną debatę o przyszłości kraju, gospodarce czy bezpieczeństwie, zastępując ją czystą, destrukcyjną polaryzacją.

Gdzie podział się szacunek?

Modlitwa o opamiętanie – jak słusznie zauważają ludzie dobrej woli – jest zawsze wartością, o ile niesie za sobą autentyczną refleksję, a nie staje się kolejnym elementem politycznego performance'u. Rzeczywisty dramat polega jednak na tym, że żadne zaklęcia i polityczne deklaracje nie zakopią tych rowów, jeśli zabraknie fundamentalnego fundamentu: szacunku między rodakami.

Jak celnie diagnozowano w literaturze przedmiotu analizującej polski konflikt konstytucyjny, kryzysu prawnego i instytucjonalnego nie da się rozwiązać siłą ani ordynarnym narzuceniem woli większości. Destrukcja autorytetu państwa i jego instytucji cofa nas do plemiennych struktur, gdzie rację ma ten, kto głośniej krzyczy lub dysponuje aparatem przymusu.

Lekcja, o której zapomnieliśmy

W dobie permanentnego skakania sobie do gardeł warto przypomnieć słowa, które w Polsce stały się już tylko pustym frazesem wykuwanym na pomnikach. Jan Paweł II wołał: „Nie jeden przeciw drugiemu, tylko jeden z drugim”.

Dziś ta zasada została całkowicie odwrócona. Polityczni liderzy budują swoje imperia na haśle: „Zawsze przeciwko drugiemu”. Dopóki Polacy będą dawać się łapać w te prymitywne sidła, dopóty będziemy zakładnikami garstki ludzi, dla których stabilna, zjednoczona i szanująca się nawzajem Polska jest po prostu politycznie nieopłacalna. Wojna domowa, którą nas straszą, nie przyjdzie z zewnątrz – oni codziennie budują ją w naszych głowach. Czas najwyższy powiedzieć: dość.