Taniec na trumnach. Jak TV Republika i Miłosz Kłeczek zamienili narodową żałobę w biesiadny cyrk
Kiedy w minioną sobotę na krakowskim Rynku Głównym padły strzały, które odebrały życie sześciu niewinnym osobom, Polska zamarła. Tragedia, ból rodzin ofiar i głęboki szok mieszkańców zjednoczyły kraj w milczeniu. Prezydent ogłosił dwudniową żałobę narodową – czas, który w naszej kulturze od zawsze wymagał powagi, zadumy i elementarnego szacunku dla ludzkiego cierpienia. Większość mediów zrozumiała powagę sytuacji, tonując nastroje i rezygnując z krzykliwej rozrywki. Większość, ale nie Telewizja Republika.
W niedzielne popołudnie, gdy flagi państwowe były opuszczone do połowy masztu, na antenie stacji Tomasza Sakiewicza zagościł festiwal radosnej biesiady. Sztandarowym punktem tego medialnego spektaklu bezwstydności stał się program „Miłosz Kłeczek. W ruchu”. Zamiast rzetelnej informacji czy choćby pełnego szacunku wyciszenia, widzowie otrzymali porcję rubasznych żartów, tańców i wspólnych śpiewów przed budynkiem Trybunału Konstytucyjnego.
Dziennikarz, który na co dzień próbuje kreować się na bezkompromisowego obrońcę wartości i moralnego recenzenta rzeczywistości, bez mrugnięcia okiem firmował swoją twarzą jarmarczną atmosferę w godzinach narodowej żałoby. Widok rozbawionych polityków i pląsających przed kamerami postaci w momencie, gdy Kraków wciąż opłakiwał ofiary brutalnego ataku, wywołuje potężny zgrzyt zębów. To już nie jest zwykła wpadka programowa. To ostentacyjny pokaz znieczulicy i cynizmu.
Środowisko, które najgłośniej odmienia przez wszystkie przypadki słowa „patriotyzm”, „tradycja” i „szacunek”, w zderzeniu z realną tragedią pokazało swoje prawdziwe oblicze. W pogoni za oglądalnością i utrzymaniem zainteresowania radykalnego elektoratu, TV Republika udowodniła, że dla świętego spokoju ramówki i politycznego teatru jest w stanie poświęcić resztki przyzwoitości. Czy w tych ludziach nie ma już ani krzty empatii?
Tomasz Sakiewicz, aspirujący w swoich ambicjach do roli wielkiego kreatora opinii publicznej i architekta zbiorowej wyobraźni, stworzył potwora, który nie potrafi się zatrzymać nawet nad grobami. Emitowanie rozśpiewanego programu Kłeczka w takich okolicznościach to jawne naplucie w twarz nie tylko rodzinom ofiar z Krakowa, ale wszystkim Polakom oczekującym od mediów odrobiny taktu.
Granica między publicystyką a jarmarcznym cynizmem została ostatecznie przekroczona. Jeśli symbolem „wolnych mediów” ma być rozbawiony redaktor strojący żarty w cieniu narodowej tragedii, to polska debata publiczna stoczyła się na samo dno. I żadne późniejsze tłumaczenia tego moralnego bankructwa nie zmażą.
Komentarze
Prześlij komentarz